რობერტ ლე


რობერტ ლეი ნაცისტურ გერმანიაში ხელმძღვანელობდა გერმანიის შრომის ფრონტს. როგორც ასეთი, ლეი პასუხისმგებელი იყო „სიხარული სიძლიერის მეშვეობით“ (Kraft durch Freude), მოძრაობა, რომელიც დიდ როლს თამაშობდა ყველა გერმანელი მშვიდობიანი მოსახლეობის ცხოვრებაში.

ლეილი დაიბადა 15 თებერვალს1890. იგი იყო თერთმეტი შვილი და მისი მამა - ფერმერი - ყოველთვის იბრძოდა იმისთვის, რომ ფინანსები დახვედროდა. ამის მიუხედავად, ლეიმ უნივერსიტეტში მიიღო, სადაც ქიმია სწავლობდა. World WarOne– მა ხელი შეუშალა ნებისმიერ შანსს, რომელსაც ლეიმ ქიმიური ინდუსტრიაში დასაქმების პოვნა მოუწია. 24 წლის ასაკში მან ომის დაწყების ნებაყოფლობით მიიღო. ლეიმ ორი წელი გაატარა საარტილერიო ნაწილებთან საბრძოლველად, მაგრამ შემდეგ გაწვრთნა, რომ გახდეს საჰაერო საარტილერიო ლაქა. 1917 წლის ივლისში, მისი ომი დასრულდა, როდესაც მისი თვითმფრინავი ჩამოაგდეს და ის ომის ტყვედ აიყვანეს.

მას შემდეგ, რაც პირველი მსოფლიო ომი დასრულდა და ლეი განთავისუფლდა მისი სამხედრო ბანაკიდან, იგი დაბრუნდა უნივერსიტეტში, სადაც მიენიჭა დოქტორანტი. მან რურში მუშაობა იპოვა, როგორც კვების ქიმიკოსი I G Farben- ისთვის, გერმანიის ერთ – ერთი უდიდესი სამრეწველო პრობლემა. მის ცხოვრებაში ამ დრომდე არ არსებობს მცირე მტკიცებულება, რომ იგი იყო პოლიტიზირებული. ეს შეიცვალა 1924 წელს.

როგორც ვერსალის ხელშეკრულების ნაწილი, ვეიმარ გერმანიას უნდა დაეკისრა პასუხისმგებლობა ომის დაწყების შესახებ. როდესაც მისმა წარმომადგენლებმა ხელი მოაწერეს დოკუმენტს, აღიარებით აღიქმებოდა, რომ გერმანიას ევალებოდა საფრანგეთის და ბელგიის ყველა ომის ზარალი. ამრიგად, ვერსალის ხელშეკრულებაში შესული იყო ის ფაქტიც, რომ გერმანიას უნდა დაეკისრა ანაზღაურება - გამოსწორებული ომის შედეგად დაზიანებული დასავლეთ ევროპა. ვერსალში სინამდვილეში არცერთი მაჩვენებელი არ იყო დადგენილი, მაგრამ საბოლოოდ - და გერმანიის გარეშე - ის 6.6 მილიარდი ფუნტის მასიური მაჩვენებელი იყო. 1923 წელს გერმანიამ ვერ გადაიხადა ის, რაც მოითხოვდა და ამის შედეგად ფრანგმა და ბელგიურმა ძალებმა დაიკავეს რუერი, გერმანიის ყველაზე მნიშვნელოვანი სამრეწველო ბაზა. ამ განაწყენებულმა ლეიმ, როგორც ოკუპაციამ, გამოიწვია პასიური სამოქალაქო წინააღმდეგობა, გაფიცვების ჩათვლით, რამაც მოახდინა ამ მნიშვნელოვანი რეგიონის დესტაბილიზაცია. ფრანგებმა დააპატიმრეს ისინი, ვინც მათ სამოქალაქო დაუმორჩილებლობასთან ასოცირდებოდა და რუმში გერმანელების მიმართ მათი მკურნალობა, საეჭვო იყო. რაც ვიცით, რომ ლეი, რუჰერთან ერთად ბევრს, აღშფოთებულ იქნა ფრანგების მიერ და სურდა გამოსწორება.

იგი მალევე შეუერთდა ნაცისტურ პარტიას. ლეი გახდა ადამიანი, ვინც მიყვებოდა და იღებდა ყველა სიტყვას, რომელიც ჰიტლერმა თქვა. იგი ძალიან ანტისემიტური გახდა და ვერ გრძნობდა თავს ნაცისტური გაზეთის 'Westdeutsche Beobachter' ნაცისტური რწმენის გამოყენებისთვის, რომლის რედაქტირებაც დაინიშნა. 1925 წელს ლეიმ დაინიშნა ნაცისტური პარტიის გამგებელი სამხრეთ რინლანდიაში. თუმცა, ამ პერიოდის განმავლობაში ნაცისტური პარტია ხმაურიანი იყო, მაგრამ მცირე პარტია მინიმალური იქნებოდა რაიხსტაგში.

ჰიტლერს ლეის ერთგულება ჩაეყარა და 1931 წელს იგი ნაცისტურ გულში შეიყვანეს, როდესაც იგი პარტიის ორგანიზაციის ხელმძღვანელად დაინიშნა და მიუნხენის შტაბში იყო განთავსებული. წვეულებაზე ბევრისთვის მალე გაირკვა, რომ იგი მისი სიღრმიდან იყო. იმის გამო, რომ ვერ შეძლო დავალებების შესრულება, რაც მის თანამდებობას მოითხოვდა, ლეის კრიტიკოსებიც შეშფოთებულნი იყვნენ მისი ზედმეტი სასმელით. ამასთან, ჰიტლერი არ ისმენდა კრიტიკას.

როდესაც ჰიტლერმა ძალაუფლება მოიპოვა 1933 წლის იანვარში, იგი გარშემორტყმული იყო 'დიახ' მამაკაცებით და ამაში შედიოდა ლე. 1933 წლის აპრილში, ლეი დაინიშნა გერმანიის ლეიბორისტული ფრონტის ხელმძღვანელად (Deutsche Arbeitsfront - DAF). ამან მიიღო ის როლი, რომელიც ტრადიციულად იქნებოდა დაკავშირებული პროფკავშირებთან - ნაცისტების მიერ აკრძალული. თუმცა, ლეიმ ვერ შეძლო გაუმკლავდეს მასზე დაყენებულ ზეწოლას დანიშვნის შედეგად და იგი მალე დაჩრდილა DAF– ის ქვეშევრდომმა - რეინჰარდ მუჩოვმა. ის იყო სოციალისტი და იგი ხელს უწყობდა მუშებს აგიტაციას უკეთეს ხელფასებსა და სამუშაო პირობებზე. დამსაქმებლები პრეტენზიას უცხადებდნენ ნაცისტების მაღალჩინოსნებს, რომლებიც ამ საკითხს ჰიტლერს გადასცემდნენ. 1934 წლის იანვარში საკითხი გადაწყდა, როდესაც ხელფასებისა და სამუშაო პირობების ირგვლივ ყველა პრობლემა მოექცა შრომის სამეურვეო საქმიანობას - ორგანიზაცია, რომელსაც დომინირებს დამსაქმებლები. ლეის კონტროლი DAF– ზე ხელახლა დამყარდა და მაჩოუ მოხსნეს თანამდებობიდან.

ლეი დარჩა ძალაუფლებაში მხოლოდ იმიტომ, რომ მას ჰიტლერის მხარდაჭერა ჰქონდა. მას შემდეგ, რაც მისი კონტროლი DAF– ზე დაბრუნდა, მან დაიწყო კორუფციის და ჭარბი კურსი, რაც მეწარმეს ეწინააღმდეგებოდა. ლეიმ გაფლანგა დიდი თანხა, რომელიც გამოიყო DAF– სთვის და მისმა დალევა და ქმედითი წამალი DAF– ს შეურაცხყოფად მიაყენა, რაც მხოლოდ წვეულების გამწვავებას ემსახურებოდა. ამასთან, ჰიტლერის მიერ დაცული, ცოტა რამ იყო, რაც ნაცისტების სხვა მაღალჩინოსნებს შეეძლოთ.

მშრომელთა დასარწმუნებლად, რომ ნაცისტურ პარტიას ჰქონდა გარკვეული ინტერესი მათი კეთილდღეობის შესახებ, DAF– მა შემოიღო ორგანიზაცია სახელწოდებით Strength Through Joy (Kraft durch Freude - KdF). ამ ორგანიზაციამ გააკეთა კონტროლი მუშაკთა თავისუფალ დროს და მოაწყო მათთვის დასვენება და სხვა დასასვენებელი მომსახურება. როგორც DAF– ის ხელმძღვანელი, ლე ასევე ხელმძღვანელობდა KdF– ს.

მეორე მსოფლიო ომის დაწყებამ გამოავლინა ლეის არაკომპეტენტურობა, როგორც ადმინისტრატორი. ახლა უფრო მეტი, ვიდრე ოდესმე, მუშების ორგანიზება იყო საჭირო, რომ ნაცისტური ომის მანქანა სრულად ყოფილიყო აღჭურვილი. ომი უზრუნველყოფდა KdF- ს დასრულებას, რადგან მუშები ომის დროს დროს ძლივს მოელოდნენ. ლეის საქმიანობა ეფექტურად აიღო შეიარაღების მინისტრმა ფრიც ტოტტმა. თავის მხრივ ტოტმა მემკვიდრეობით მიიღო ალბერტ სპერმა. ლეიმ ძალიან მიაყენა ერთი მხარე. ჰიტლერი მხოლოდ ომით იყო დაკავებული. ლეი ვეღარ მოელოდა მისგან დაცვას.

ამასთან, ლეი ძალიან აისახა მონების მუშების არასათანადო მოპყრობაში. მან 1942 წელს თქვა, რომ არ არსებობს შეზღუდვა იმ ძალის ოდენობაზე, რომელიც შეიძლება გამოყენებულ იქნას მონა-მუშაკზე. ლეიმ ესენის აუდიტორიას უთხრა, რომ ”თანაგრძნობის ადგილი არ იყო”. მან რუსებს "ღორები" უწოდა. მისი მიდგომა ძალიან ჰგავდა ჰაინრიხ ჰიმლერს, რომელმაც ერთხელ საჯაროდ განაცხადა, რომ მას არ აქვს მნიშვნელობა რამდენ რუსს დაიღუპა სატანკო ხაფანგის აშენება იმდენი ხნით, სანამ შენდებოდა სატანკო ხაფანგი. მიიღო თუ არა იგივე ტონი იმის გამო, რომ მას სჯეროდა ამის შესახებ, ან მიიღო თუ არა იგი ნაცისტურ ელიტას შორის საკუთარი თავის ხელახალი დაინტერესების შესახებ, არ არის ცნობილი.

ინდუსტრიული წარმოების თვალსაზრისით მისი გავლენის ეფექტური ვარდნის შემდეგ, ლეიმ მას დავალება მისცა 1941 წლის ნოემბერში, როგორც საბინაო კრიზისის მოგვარება, რომელიც წამოიწყო მოკავშირეთა დაბომბვის კამპანიამ. რადგანაც ნაცისტური გერმანია უფრო და უფრო მეტ ბომბარდს ხდებოდა მისი ქალაქების წინააღმდეგ, ეს იყო ამოცანა, რომელსაც ვერც კი შეძლებდნენ კაცი, დაეუფლო შეუძლებელს. ლეი ვერ შეძლო კაცი და სწრაფად გაირკვა, რომ მან ვერ შეძლო სიტუაციის გამკლავება.

ყოველივე ამისათვის, ლეი ჰიტლერის შიდა წრეში დარჩა. ის ბერლინში დარჩა ჰიტლერის დაბადების დღეს, 20 აპრილს 1945. 21 აპრილსიგი გაემგზავრა სამხრეთ ბავარიაში, სადაც მოსალოდნელი იყო, რომ ჰიტლერს შეუერთდა 'National Redoubt' - ში. აქ, გერმანიის ალპებში, ლეიმ მოსალოდნელია, რომ მას და ჰიტლერს ბოლო პოზიციიდან მიიღებენ. ეს არასდროს მომხდარა და 16 მაისს 1945 წელს ლეი დააპატიმრეს 101 აშშ – დან კაცებმა საჰაერო ხომალდის განყოფილება.

21 ოქტომბერს, ლეის ბრალად ედებოდა კაცობრიობის წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაულები და ომის შეთქმულება. მან 24 ოქტომბერს თავი მოიკლა თავის საკანში ჩამოკიდებით.